بین این که هیچی نگم و سکوت کنم یا خیلی واضح و شفاف و رک حرفم رو بزنم و اعتراضم رو مطرح کنم، می مونم.

یکم آداپته نشدم با فرهنگ خاص شون

نمیدونم چی درسته چی غلط...نمیدونم رفتار دیفالت ام زیاده روی میشه یا چون محرومیت عاطفی داره فکر می کنم زیاده روی هست؟

از طرفی باید مراقب لگدپرانی های درونی ام باشم که کار رو خراب نکنه چون هر وقت همه چیز مطلوب میشه میره سمت بهانه گیری....

دیروز داشتم به یه نکته ای فکر می کردم... این که یه نفر ۶۰ درصد تایم کاریش هم بیکار باشه سخت هست!!! آدم وقتی بیکار میشه ممکنه بره تو مود حاشیه و ریز شدن و کا ی به کار دیگران داشتن و دنبال عیب و ایراد گشتن ..... واقعا همین کار سبک هم جنبه زیادی میخواد به نظرم ....

#نیو سیزن